Het gaat om een maandelijkse financiële maatschappelijke dienstverlening die doorgaans wordt toegekend aan personen die niet voldoen aan één of meerdere voorwaarden voor het recht op een leefloon, zoals de leeftijdsvoorwaarde, de nationaliteitsvoorwaarde of de verblijfsvoorwaarde. Voorbeelden: een persoon die is ingeschreven in het vreemdelingenregister en daardoor niet voldoet aan de verblijfsvoorwaarde, een niet-ontvoogde minderjarige die daardoor niet voldoet aan de leeftijdsvoorwaarde, enzovoort.
Deze maatschappelijke dienstverlening wordt « equivalent leefloon (ERIS) » genoemd omdat de toekenning ervan gekoppeld kan zijn aan bepaalde voorwaarden uit de wet betreffende het recht op maatschappelijke integratie (zoals de bereidheid om te werken of het laten gelden van rechten op andere sociale uitkeringen, bijvoorbeeld) en omdat het bedrag ervan identiek is aan dat van het leefloon.
